Κάθε καινούριο  αντικείμενο  κινητοποιεί το ενδιαφέρον στις «μικρές μας μελισσούλες» και τους δημιουργεί την επιθυμία να το επεξεργάστουν. Αποφασίσαμε, λοιπόν, να παίξουμε με τις πάνες, ένα υλικό άμεσα συνδεδεμένο με την καθημερινότητά τους, και παρόλα αυτά δεν έχουν έρθει σχεδόν ποτέ σε επαφή με αυτές, δεν τις πιάνουν με τα χεράκια τους και δεν έχουν «παίξει» μαζί τους.

Το παιχνίδι ήταν επικεντρωμένο στις αισθήσεις, καθώς μέσα από αυτές γίνεται η ανακάλυψη του κόσμου γύρω τους.

1

   Συγκεντρωθήκαμε λοιπόν στο χαλάκι, απλώσαμε τις πάνες γύρω μας και τις επεξεργαστήκαμε. Στην αρχή τις πιάσαμε στα χέρια μας, τις μυρίσαμε και στη συνέχεια τις χρησιμοποιήσαμε, για να κρυφτούμε πίσω από αυτές, αλλά και να τις μεταμορφώσουμε σε καπέλα, για να παίξουμε.

2

 Στη συνέχεια οι πάνες έγιναν μπάλες και παίξαμε όλοι μαζί πετώντας είτε ψηλά είτε ο ένας στον άλλο. Τα παιδιά μεταξύ τους φρόντιζαν να δίνουν τις πάνες-μπάλες και στους υπόλοιπους φίλους τους ή στις παιδαγωγούς.

3

Αφού τελείωσε το παιχνίδι, μερικά παιδιά προσπάθησαν να ανοίξουν τις πάνες. Αυτό ήταν κάτι δύσκολο, καθώς χρειαζόταν περισσότερη δύναμη και απαιτούσε το λεπτό χειρισμό των δακτύλων.

Το σημαντικό είναι ότι η προσπάθειά τους αυτή χαρακτηριζόταν από επιμονή να επιτύχουν το στόχο τους, να ανοίξουν δηλαδή την πάνα, και όταν ο στόχος τους επιτεύχθηκε ένιωθαν ευχαρίστηση, ικανοποίηση και εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους.

Οι παιδαγωγοί,

Δάφνη Θωμαίδη – Δήμητρα Τσακάλη