Μετά από το παιχνίδι με γονείς και τα παιδιά στο Μεταβρεφικό Τμήμα της Χιονάτης και προσπαθώντας να γράψω μία ανάλυση-περιγραφή του παιχνιδιού, το μόνο που οδηγούσε την σκέψη μου,

ήταν τα συναισθήματα που πλημύρισαν την αίθουσα.

 1

Αυτή η κοινή μας εμπειρία έγινε μια μικρή ιστορία,

εμπνευσμένη από τους συμμετέχοντες και αφιερωμένη σε αυτούς.  Σας ευχαριστώ!

Στον κήπο του Γίγαντα

«Μαμά μαμά μια αλεπού!

Τι να θέλει, τι να αναζητά;

Μόλις ανακάλυψε έναν υπέροχο κήπο.

Χρειάζεται την βοήθειά μας.

2

3

Οι δυσκολίες είναι πολλές, μα εγώ που είμαι μικρό παιδί, έχω συντροφιά  τους Γίγαντες μου. Την Μαμά και τον Μπαμπά. Αυτοί είναι που με κρατούν σφιχτά, με κάνουν να μην φοβάμαι τις αλεπούδες, με οδηγούν στα πιο δύσκολα μονοπάτια, μου σκουπίζουν τα δάκρυα, όταν τρέχουν από τα μάτια μου.

Και να, κοίτα, έφτασα στον υπέροχο κήπο!

4

«Μαμά, Μπαμπά, πρέπει να πω αντίο, αφήστε με να μπω μόνος μου στον κήπο της ζωής…»

Θα γυρίσω, όταν θα είμαι έτοιμος….

5

Ο χρόνος κυλά, για άλλους γρήγορα και για άλλους σε παύση. «Μαμά, Μπαμπά, γύρισα, αυτό ήταν το πρώτο μου ταξίδι και γι’αυτό ήταν σύντομο. Ήταν ωραία στον κήπο της φαντασίας μου, αλλά ακόμα δεν κατάλαβα γιατί σε λένε εγωιστή, εσένα που είσαι ο Γίγαντάς μου;»

6

Αν κάποιος από τους γονείς, θα ήθελε να απαντήσει σε αυτήν την σύντομη ιστορία με τον δικό του τρόπο, θα μας έδινε μεγάλη χαρά και θα βοηθούσε στην παρατήρηση

και εξέλιξη του θεατρικού παιχνιδιού μεταξύ γονιών και παιδιών.

Η επιμελήτρια του θεατρικού παιχνιδιού είναι η κα Δέσποινα Μαραγκουδάκη.